Փոքր պայտաքիթ

Նկարագրություն

Պայտաքթերից ամենամանրն է. FA սովորաբար 36–41 մմ, D5 46–53 մմ, D3 51–57 մմ։ Մորթին փափուկ և նոսր է, մեջքը երիտասարդների մոտ մոխրագույն է, ավելի տարեցների մոտ՝ դարչնավուն։ Ստորին շրթունքին կա մեկ կզակային ակոս։ Էխոլոկացիոն ազդանշանի հաստատուն հաճախականությունը 108–115 կՀց է (Dietz, von Helversen, 2004, էջ 17)։ Գանգի կոնդիլոբազալ երկարությունը 12,9–14 մմ, վերին ատամնաշարը՝ 5,2–5,8 մմ (Кузякин, 1950, էջ 197)։

Ապրելավայր

Բնակվում է փոքր քարանձավներում, հին կրոնական շինությունների մութ սենյակներում, լքված գոմերում, ախոռներում և տների ձեղնահարկերում, անգամ թիթեղապատ տանիքների տակ, որտեղ պայտաքթերի այլ տեսակներ չեն լինում։ Մեծ գաղութներ չի կազմում. ապրում է միայնակ, զույգերով կամ մինչև 20–30 առանձնյակից բաղկացած խմբերով, որոնցում կենդանիները կախվում են իրարից որոշ հեռավորության վրա (Кузякин, 1950, էջ 210–211)։

Բազմացում

Կուր-Արաքսյան դաշտավայրում հղի էգերը բռնվել են հուլիսի սկզբին. նորածին ձագի զանգվածը մոր զանգվածի 40 %-ից ավելին է (Кузякин, 1950, էջ 210–211)։ Ըստ Myhrvold et al. (2015) տվյալների՝ տարեկան ծնունդների թիվը՝ 1, հղիությունը՝ մոտ 71 օր, կաթով կերակրումը՝ մոտ 34 օր, կյանքի առավելագույն հայտնի տևողությունը՝ 21,2 տարի։

Ընդհանուր արեալ

Արեալը (ըստ MDD v2.5) ընդգրկում է Եվրոպան, Հյուսիսային և Արևելյան Աֆրիկան, Առաջավոր և Միջին Ասիան՝ մինչև Հնդկաստան։

Տարածում Հայաստանում

GBIF-ում ժամանակակից գրառումները (4) կատարվել են Սիսիան–Քաջարան ճանապարհի շրջակա միջավայրի հետազոտության ժամանակ (2021), կա նաև «Van, Armenia» պիտակով 1896 թ. թանգարանային նմուշ (Natural History Museum, London)։։

Պահպանության կարգավիճակ

ՀՀ Կարմիր գրքում (2010) գրանցված չէ։ IUCN՝ LC (ըստ MDD v2.5)։

← Մեծ պայտաքիթԲլազուսի պայտաքիթ →