Մեծ պայտաքիթ

Նկարագրություն

Պայտաքթերից ամենախոշորն է. FA 54,0–62,4 մմ, D5 63–77 մմ, D3 78–94 մմ։ Ստորին շրթունքին կա մեկ կամ երեք կզակային ակոս (կողայինները հաճախ թույլ են արտահայտված)։ Էխոլոկացիոն ազդանշանի հաստատուն հաճախականությունը 79–84 կՀց է (Dietz, von Helversen, 2004, էջ 17)։ Գանգի կոնդիլոբազալ երկարությունը 19–22 մմ, վերին ատամնաշարը՝ 8–9,5 մմ (Кузякин, 1950, էջ 199)։

Ապրելավայր

Լեռներում (Կովկաս, Կոպետդաղ, Ղրիմ) ցերեկն անցկացնում է քարանձավներում, ժայռաճեղքերում և քարե ավերակներում, հարթավայրերում՝ դամբարաններում, լքված ախոռներում և մզկիթների գմբեթների տակ։ Երբեմն ապրում է միայնակ (հիմնականում արուները), բայց ավելի հաճախ կազմում է մինչև 400–500 առանձնյակից բաղկացած գաղութներ, որոնցում լինում են միայն հասուն էգեր և ձագեր։ Գաղութներում կարող են ապրել նաև այլ տեսակներ, օրինակ՝ եռագույն գիշերաչղջիկ, փոքր պայտաքիթ, սրականջ գիշերաչղջիկ (Кузякин, 1950, էջ 216–217)։ Կովկասում երեկոյան դուրս է թռչում ավելի ուշ, քան շատ այլ տեսակներ։ Սնվում է գիշերվա առաջին կեսին, ապա հանգստանում և լուսաբացից առաջ նորից դուրս թռչում. լեռներում որսում է խոր կիրճերում (Кузякин, 1950, էջ 216–217)։

Բազմացում

Ըստ Myhrvold et al. (2015) տվյալների՝ տարեկան ծնունդների թիվը՝ 1, հղիությունը՝ մոտ 86 օր, կաթով կերակրումը՝ մոտ 53 օր, կյանքի առավելագույն հայտնի տևողությունը՝ 30,5 տարի։

Ընդհանուր արեալ

Արեալը (ըստ MDD v2.5) ընդգրկում է Հարավային և Կենտրոնական Եվրոպան, Հյուսիսային Աֆրիկան, Առաջավոր և Միջին Ասիան՝ մինչև Հնդկաստան։

Տարածում Հայաստանում

GBIF-ի տվյալներով գրանցվել է Վայոց ձորի (Գետաշեն, Արենի-1 քարանձավ, WAB-Net, 2019–2021) և Սյունիքի (Մեղրի, iNaturalist, 2025) մարզերում, ինչպես նաև Սիսիան–Քաջարան ճանապարհի շրջակա միջավայրի հետազոտության ժամանակ (2021)։

Պահպանության կարգավիճակ

ՀՀ Կարմիր գրքում (2010) գրանցված չէ։ IUCN՝ LC (ըստ MDD v2.5)։

← Երկգույն մաշկեղՓոքր պայտաքիթ →